Osteoporoza
druk cyfrowyW warunkach zdrowia istnieje równowaga między procesami wchłaniania i procesami rekonstrukcji kości. Zmniejszenie wytwarzania substancji podstawowej i beleczek kostnych przez osteoblasty oraz zwiększona aktywność kościogubna osteoklastów zaburzają tę równowagę i prowadzą do osteoporozy. Kości stają się bardziej porowate (stąd nazwa choroby) i mniej odporne na urazy.
Główną przyczyną osteoporozy jest wygasanie czynności jajników po okresie przekwitania u kobiet (osteoporoza pomenopauzalna) oraz zaawansowane zmiany starcze u obu płci (osteoporoza starcza). Ponadto osteoporoza może występować w stanach długotrwałego unieruchomienia (np. po złamaniu kończyny), w długotrwałych niedoborach pokarmowych (np. choroba głodowa, choroby wyniszczające), jako następstwo długotrwałego stosowania niektórych leków (np. kortykosteroidów), w niektórych chorobach układu dokrewnego (np. choroba Cushinga).
Objawy osteoporozy zależą od stopnia jej zaawansowania. Chory skarży się na uczucie zmęczenia oraz bóle kręgosłupa, przeważnie w okolicy lędźwiowej, nasilające się przy pracy, zwłaszcza w pozycji stojącej, i zmuszające do częstego wypoczynku. Często dołączają się bóle korzeniowe pod postacią bólów lędźwiowych lub rwy kulszowej. W cięższych przypadkach chory odczuwa bóle w kościach długich. Powstają spłaszczenia kręgów i nadmierna kifoza piersiowego odcinka kręgosłupa, który wygina się łukowato ku tyłowi. W cięższych przypadkach może dochodzić do samoistnych złamań kości długich (np. złamanie szyjki kości udowej, które jest bardzo częstym następstwem osteoporozy starczej).
MSP
